You have no items in your shopping cart.
Enkele van mijn meest dierbare herinneringen..
Het geritsel in de slaapzakken - het niet afgesproken, maar door iederen begrepen teken van leven - als reactie op het ochtendlied.
Ieders geheel eigen entree bij de yoga en de meditaties in slaapzakken.
De manier van eten, lopen en kijken door een geliefde groep mensen die innerlijk steeds stiller aan het worden is en tegelijkertijd meer leven laat zien in elke oogopslag.
De intensiteit van de healings, mede door de stilte en de hitte.
De wijsheid, tranen en lachsalvo's aan het kampvuur en de ontroerende betrokkenheid op elkaars verhaal - het verhaal van mensen die je in dit leven nog maar een paar dagen (voornamelijk in stilte) hebt meegemaakt.
De laatste dag in de woestijn.. de woestijn verkennen op kamelen en jeeps, en voor mijn subgroepje op handen en voeten onder begeleiding van een bedoeinenbroer de immense rotsen op.. het weidse uitzicht en de echo in de woestijn.
En dan natuurlijk de goede en geheel authentieke verzorging door onze bedoeinenbroerders in het algemeen. De speciaal voor ons heel goed bedoelde, maar voor onze maatstaven heel "bijzondere" toiletten, en de hilarische pogingen van onze productiechef Marcelino om de toiletruimtes te upgraden.
De bijzondere en vaak telepatische samenwerking die telkens weer ontstaat en verder verdiept met mijn levende engelen Marcelino en Winnyfred, en ook met de onzichtbare engelen.. een samenwerking, die ons altijd weer de weg wijst naar de harten van de mensen en de sleutels geeft om blokkades te doorbreken.
"Verdwalen" in de Wadi Rum.. wat een beleving, wat een hete voeten en wat een hilarische ontknoping.
De speciale verjaardag van Catharine en haar bijzondere feest!
De spontane groeps-knuffelsessies.
En natuurlijk was de Dode Zee in de ochtend en bij zonsondergang een hele beleving.
Ons ezelavontuur in Petra - wat op dat moment een hacelijk avontuur was - wil ik jullie ook niet onthouden: de ezelrit omhoog naar de monastry met vier ezels die graag allemaal als eerste willen zijn op smalle paadjes die steil omhoog lopen langs een afgrond, terwijl een lid van ons groepje voortdurend angstkreten uitslaat en zegt dat ze er wel achter wilt blijven. En dan plotseling een loslopende ezelin midden op het pad.. midden in de paringstijt met een sterke paringsdrang, goed om te weten is dat de vrouwtjes keihard met haar achterste benen naar achteren trapt naar het mannetje waar ze op gedekt wilt worden. In dit geval de ezel van Marcelino! Marcelino die er meteen afspringt, mijn ezel die zijn kans schoon ziet om nu eindelijk eerste te worden en de andere twee ezels die ongeveer een hele juwelen standplaats omverduwen.. en dit alles natuurlijk langs een steile afgrond.
Enfin, zo kan ik nog een hele tijd doorgaan.. geweldig beeldmateriaal voor een goede film!
Met dank aan iedereen die deelgenomen heeft aan deze reis en het mede - onvergetlijk gemaakt heeft!
Toña